135 - قمار اشباح .............

         من و بازیچه ی بازیها ت نکن                 تو قمار اشبا ح سیا ت نکن

     مگه میشه بال پروازوشکست               کو دکانه منو کیش و مات نکن

     دل دیوونه اسیر کس نمیشه                طمه ی بازیه این قفس نمیشه

    میدونه دوام نداره خود فریبی                عاشقه باکسی هم نفس نمیشه

     من و ابر رفیق ایام رها ئی                    لحظه ها و حرفهای بی صدا ئی

    خسته از شنیدن قصه شهری                که نمونده دیگه رسم اشنائی

134 - نسیم عاشقی ها.........

         تمام لحظه هایت اسمانی               غروربی صدایت جاودانی

         شتایش برنسیم عاشقی ها             روی بالا و بالا تر بما نی

          تمام اشکهایت شادمانی                   گریبانت بگیرد مهر بانی

          اگرسیری کنی دربیکرانها                 به سختیهای عالم درنمانی

         تمام ایده هایت ارمانی                     پیام و نقدهایت زندگانی

         برایت ارزوی خبر دارم                     رسی جائی که دانائی بدانی

132 - من زمینی تو زمینی..........

                       من زمینی تو زمینی                 من همین وتو همینی

                    یاسپیدیم یاسیاهیم                   یا طلائی همچو ماهیم

                     اهل هرقوم و تباریم                      فکر و طرح تازه داریم

                    عاشق و زیباپرستیم                      بیدلان مست مستیم

                    هردو یکسان در زمینیم                   با هم و هم رو نبینیم

                    کی زمین باید ببینیم                      خوشه ای ازان بچینیم

                    از زمین باید بگوئیم                        راه و رسمش رابجوئیم

 

 

131 - قصه همین است .............

      این قصه همان غصه درجازدن ماست             تامکرهراسان نشودقصه همین است

     تاشهرگلستان نشودقصه همین است             تا یار بدامان نشود قصه همین است

     در بند کشیدند همه احسا س زمین را             تاعشق نمایان نشودقصه همین است

       تا نغمه تک مانشودقصه همین است            تازشت تو زیبا نشود قصه همین است

این وقت کشی حاصل بی حاصلی اوست             تاقطره چودریانشودقصه همین است

 

130 - عروس اقیانوس خدا..........

          صداقت ای  عروس زندگانی                 صداقت ای بهشت جاودانی

           کجائی نیستی کمیاب گشتی؟                میان خیلی ها نا یاب گشتی؟

            همه با نام تو بیگانه هستند ؟                 در دکان خود بر تو ببستند؟

           دراین ایام دگر سودی نداری ؟                 شدی نامحرم و بودی نداری؟

          فقط گوهرشناسان ره سپارند                 ّبرایت هستی ی خود را گذارند؟

         غریبی دردهایت دوست داریم                   خدای مردهایت دوست داریم

 

 

129 - شادم چون ازادم........

                 شادم چون  ازادم                       فر یادی  از  فریادم

               دل بسته به کوهستانم                   روی  با لهای باد م

                در خواب و در بیداری                    درمرزیک هوشیاری

                ذهنم رود به سویش                    او جش دهد دلداری

                اهنگ او اهنگم                            روشن نموده رنگم

                عطرو بوی خاطره ها                      سازش نوای چنگم

                از دیدنش من شادم                       بنیاد او بنیا دم

                عشقش درون جانم                      یادش همیشه یادم

    

128 -دروغهای شلوغ............

 چرا مابه خودمون دروغ میگیم           سخن وحرفهای بی فروغ میگیم

  میزنیم بر در و دیوار خودمون             مثل ریگ دروغهای شلوغ میگیم

 چراساده بودن ودورمی ریزیم           زمین و زمان و به هم می دوزیم

 تابسازیم خونه ای روی سراب           می دویم از نرسیدن میسوزیم

 چرا احترام به هم نمی زاریم             پا روی خوبی و خوبها می زاریم

  وقتی از کنارمون پر میکشند            واسه خاک سردشون گل میاریم                          

127 - مزرعه داران واقعی...........

مانند همیشه به مزرعه مان سرزدیم فصل برداشت است تنوع گیاهان بی نظیروزیباست

باغبان مهربان وسخاوتمندمان به رایگان تمام زمینهارازیر گشت برده همه جاسبزوجشن

گیاهان برپاست والک.اویشن.چای کوهی.بومادران.پونه.گزنه.ریواس و...هرکس به اندازه

نیازش کیسه میکندومیبرد.ناراحت بذر.اب.کود.افت و . دیگرداستانها نیستیم بر داشتمان

  همیشگی است  و هیچ کس نمیتواند غصب کند.

راستی مزرعه داران واقعی مانیستیم..............

126 - فاصله زندگی...............

 

خدایا تو خود نیز میدانی فاصله زندگی با من به اندازه فاصله پلک به مژه و فاصله دیدگاهم

با انهائی که اعتقادی به انسانیت ندارند به اندازه فاصله زمین تا اسمان ولی هیچگاه حاضر

نشدم زندگی را به بهای از بین بردن ارزشهای انسانی بدست اورم وهمواره درمسیری که

حرکت در ان غیر ممکن بود وبانیروی تو ممکن شدهرروز محکم ترو استوارتر از روز گذشته

بدون چشم داشت به منافع شخصی و پاداش و تشکر کسی برای رسیدن به بلندای بلندت

ادامه راه میدهم وانتظار دره هایت را به چشم میکشم و از تو تقاضا دارم لحظه ای دست

یاریت را از من دریق مگردانی .............

 

125 - دماوند............

          دماوند ای سپید و جاودانی               دهد نامت به دلها زندگانی

      غرورملتی هستی به دنیا                  شکو هت میدهدمستی به جانها

      نگاهت پر ز لبخند و امید است                سرافرازی و شادی و نوید است

      چو اهوئی بسویت رهسپارند                  که مهر دوستی بر تو گذارند

       قدمها در حریمت پر توانند                       خدایت را به یاری میکشانند

       درون اتش تو ناب گردیم                          چو پروانه برایت اب گردیم

                   هدیه به دماوند پرشکوه و ضعودکنندگان 15خرداد

 

 

124 - عصر طلائی..............

  

                   ستاره بارون می کنیم             گل و گلستون می کنیم

                  عصر طلائی میسازیم              همه روحیرون می کنیم

                  خدا فقط کعبه نیست                تو دلهای ادمیست

                   بنا نموده عشق رو                  کمی توجه کافیست

                  هفت اسمون یدسته                 نگین ابی بسته

                 حلقه ی عشق و دیدن               کار عاشق مسته

                  وقتی ابی نباشه                      نگو دنیاچی میشه

                 خنده ی ماه و خورشید               دیگه دیده نمیشه

 

123 - سرزمین اشک..........

 

         سرزمین اشک میدانی کجاست    سرزمینی که گرفتار بلاست

        سرزمینی که خدا را برده اند          یاسهای بی صدا را برده اند

        زندگانش یک به یک پژمرده اند      مرده اش بت کردن و اورده اند

             سرزمینی سوت و کور                 مردمی با غم صبور

           خانه هایش سردوخالی                نیست دیگرشوروحالی

       سرزمین اشک اشک دائمی             که زده بر ریشه های ادمی

       اه گوئی سرزمین نفرین شده            یا که ملت قید بودن را زده

 سرزمین اشک هدیه به انسانهائی که اشک را دوست ندارند و شادی و نشاط را ارزومندند.

برای صیقل روح وروان به سرزمین عشق بیائید سرزمینی که قله هایش هنرخوب زندگی

کردن ودره هایش هنر ایستادگی را می اموزند.................

 

122 - سمفونی صبر...........

  در مسیرگذر ابی نشته ام که دل سنگهاوصخره های سخت راشکافته وجاری وپاک ادامه راه  

میدهدوبی هیچ ترسی سمفونی صبرش رافریادمیزند.مگرکسی قادر است جلویش را بگیرد

نسیم خنکی می وزد و ارامش زیبائی محیط را احاطه کرده

حس قشنگی دارم و فارغ ازهمه کس وهمه چیزمیخواهم به صدای دلنشین اب گوش دهم

و مدتها دراین حالت بمانم.........

121 - داستان تمام نشدنی.........

  دروصف زیبائیهایت کلمات کم می اورندودربیان شکوهت واژه هاخجالت میکشند.ای داستان

تمام نشدنی و ای حضوربی مثال دیدنی هنگامی که قلم سپیدابرها برصفحه ی بیکران ابی

نقش گیسو میزنندوقله هائی انباشته میسازند تصاویری خلق که هربیننده

 رابه جاده ی بی انتهای شادی میکشاند.

لطافت و ظرافت این هتربقدریست که نمیخواهی پلکها را بهم بزنی تا از لیاقت دیدن بهترین

نقاشی خدا محروم شوی.............

 

120- عشق جانان.............

 

از کوی خسته دلها صوت غمی شنیدم      یکدل همه بنالند از بی وفائی دوست

این عهدنامبارک کی باب شد در عالم         ازابتدای ادم چون دانه از دل پوست

درراه عشق جانان خون میخورندیاران      بایدبریدازدوست این رمزوصل بااوست

        این پنداشناراای مدعی بیاموز     نیکان عزیزپندارچون نام نیک نیکوست

 

119-قامت مردانگی............

    هرکه امدنان دهیدازمذهب و دینش مپرسید   گوشه ای سامان دهیدازرسم وائینش مپرسید

سفره ماسفره اوست ماگدایانی خموشیم   هرچه داریم هدیه اوست همچو موجی درخروشیم

    گر رضای یار خواهی چاره ی بیچاره کن    بخشش دلدار خواهی لقمه ی خود پاره کن..... 

 

118- دشت رویا..........

دلم میخواد از این دنیا جدا شم...

دگر با اهل این دنیا نباشم...

نشینم گوشه ای ارام و زیبا..

.باقی عمر خود با یار باشم...

دلم میخواد زنم بر کوه و صحرا...

ز خود بیخود شوم در دشت رویا...

نفس تازه کنم در باغ و بوستان...

چو مرغی پر کشم رو سوی بالا...

دلم میخواد که فریاد وفغانم...

رسد برگوش دادار زمانم...

کنم خنده زدست این زمانه...

ز دل بیرون بریزم هرچه دانم...

دلم میخواد که ویرانی نبینم...

پریشان حال و گریانی نبینم...

به هر جا میروم مهرومحبت...

رسم جائی که حیوانی نبینم.............

117 - نقاش بزرگ..........

می بینم ابیته بیخود میشم...

شب مهتابیته بیخود میشم...

می بینم ابر زرنگ و بازیگوش...

عالمی محو میکنه می بره هوش...

می بینم بازی و شادی میکنه...

خودشو به خورشید خانم میزنه...

می بینم وقتی که پر غصه میشه...

قطره قطره بارونش قصه میشه...

می بینم درخشش رنگین کمون...

خط هفت رنگ میسازه تااسمون...

می بینم غرور طاووس قشنگ...

داره رو دمش نمایشگاه رنگ...

می بینم بی تابی ی برف سپید...

لباس شو بندازه بده امید...

می بینم سبزینه ی سبز بهار...

میکشه دلامونو بسوی یار...

می بینم مرغ شکارچی می پره...

ماهی ی ساده رو ازاب می بره...

می بینم غروب خورشید روی اب...

که غریبانه میره تاکنه خواب...

می بینم هر کی بیاد باید بره...

اخه مرگ با کسی شوخی نداره..............

 

116-چشمه زیبای خرد.......

هرلحطه به ذهن من ابن سوال تکراری...

تاکی بدویم و نرسیم به چشمه ساری ...

مشکل زخودماست ندانیم ره راست...

این بی هنری شامل اکثریت ماست...

درجهل درون غوطه و رو غرق بگشتیم...

بی عقل و خرد درهمه مدت بگذشتیم...

هم رای غریبه همه جا جامه دریدیم...

تقلید ز اوکرده وازخودببریدیم...

مادرهمه جافکرگلیم خودمانیم...

چون دانش نیکی وبدی خوب ندانیم...

درعرصه گیتی تونگو نمره ما چیست...

گرواقعیت دیده شودصفردگرنیست...

بیگانه چوبیندکه دردهمه این است...

باشوق بسیارهمیشه به کمین است...

تاروزقیامت نشویم برنده ای یار...

تاسیرت و اندیشه وفکرهمه اینکار...

تادیرنگشته بخودائیم وبگوشیم...

ازچشمه زیبای خرد اب بنوشیم........ 

 

115- اعتیاد...به امید جهانی پاک.........

               نکشی حشیش مخ و دود میکنه...

                  شیشه بود تو نبود میکنه...

                 دنبال تریاک نری تلف میشی

                            هروئین زندگی نابود میکنه....

                 نمی بینی چه جوری خمار شدی...

                              پیش چشم همگان چه خار شدی...

                دیگه  ارزشی نداری میدونی...

                               توی تارعنکبوت دچار شدی...

                          اعتیاد دشمن جونه هم وطن

                 دشمن پیر و جوونه هم وطن

                              دامی ی که پهن شده بسادگی

.                        بی اراده میکشونه هم وطن

                      مگه نشنیدی که ورزش شادیه...

                                              کلید در نشاط و روحیه......

                         اینکارو دستور روزانت بکن......

                                                ببینی سلامتی چه عالیه............

113- عشق و احساسم...هدیه به ازادیخواهان جهان

میتوانیدازتمام دوران جوانی ولحظات شادی بخش ان جدایم سازید...

میتوانیدازکلیه ی ازادیهای اجتماعی وامتیازات ان محرومم گردانید...

میتوانیدجنجال براه اندازیدوعوام رادرحلقه ی جادوئی ی خودببازی بگیریدوازخوشی قهقهه سردهید...

میتوانیداهنگ مداوم غم و غصه رادرهرکجاکه دوست داریدبرپاکنیدوصدایش رابگوش همه برسانید...

میتوانیددرازمایشگاه بزرگ استعدادکشی ومجسمه سازی خودنابودی اندیشه و اخلاق انسانی راطراحی نمائید...

میتوانیدقانون رابه مسخره بگیریدوعدالت رابه داربکشید...

ولی مطمئن باشیدهیچگاه نمیتوانیدعشق و احساسم رابگیریدواراده ام رابشکنیدعشق واحساسی که فقط به یک مسیرویک هدف شوق پروازداردوان ازادی ی انسان ستمدیده وزنج کشیده ازبندبردگی وتحقق انسانیت درسرتاسرجهان هستی.....

سلام برازادی...درودبرانسانیت...

112-جشن بزرگ......

بهارهدیه ی ممتازخدابه انهائیست که زمستان راپشت سرگذاشتندتارازشگفتن زیبائیهارادرجشن بزرگ طبیعت ببینند...

عهدکردم که بنوشم می ومستی بکنم...

وندراین جشن بزرگ باده پرستی بکنم...

عهدکردم که دگرنگذرم ازکوچه غم...

دست دردست بهارخنده ی هستی بکنم...

111- روزهای خوب خدا...

یادگذشته هامون...

محبت وصفامون...

عشقهای ازته دل...

یکرنگی ی دلامون...

باهم بودیم مهربون...

چون ابی ی اسمون...

قصه های جورواجور...

بودوردلب وزبون...

قصه ی ماه وپری...

خروس کاکل زری...

نغمه ولب خونی ی ...

قناری ی فرفری...

دلهارومحکم میکرد...

جدائیهاکم میکرد...

سرهاروبرای شکر...

روی زمین خم میکرد...

ولی حالااین روزها...

دلهاشدازهم جدا...

گشتیم باهم غریبه...

همه شدیم بی وفا...

نداریهابهم زد..

به هرخانه ای غم زد...

نشست روی طاقچه ها...

بدیهارورقم زد...

درمهربونی بست...

دلهاروازهم گسست...

پرده هاروپاره کرد...

حجب وحیاروشکست...

کاشکی بیادانروزها...

روزهای خوب خدا...

بازم بشیم صمیمی...

خنده بیادرولبها.........

110- زندگی...ماهی ی نیمه جان

ماهی ی نیمه جانی راکه درخانه بودبه قصدزندگی ی دوباره به حوض پارک خیابان شریعتی جنب فروشگاه ۱۱۵ ارتش انداختم.ماهی ی بی رمق بایک اب شش نفس میکشیدودرکنارحوض بدون حرکت افتاده بود.جریان مداوم اب بدن بی حالش رااین طرف وان طرف هدایت میکردناامیدانه به اونگاه میکردم وباخودمی گفتم اینجاراترک نمی کنم تاهمبازی شدن اورابادیگرماهیهای حوض ببینم.ناگهان بادتندی شروع به وزیدن نمودامواج لطیف و ملایم اب شوخی ی اب رابااب وموج راباموج نشان میدادشوروشعفی شکوهمنددرداخل حوض برپابود.تمام سطح اب رالرزشی فربخش احاطه کرده بودسرعت بادهرلحظه بیشترمیشد.بصورتی که قدرت دیدراازمن گرفته بودولی چشم ازماهی ی نیمه جان برنمی داشتم.دراین هنگام یک ماهی که ازماهیهای دیگرگنجکاوتربودبه کنارحوض امدوبادهانش به بدن ماهی زدورفت بعدازمدتی کوتاه صدهاماهی بسمت اوامدندودورش حلقه ای باشکوه زدند.لحظاتی شورانگیزوزیبادرجریان بودحس عجیبی تمام وجودم رالبریزکرده بود.حضورفرخنده وشگفت اوری رااحساس میکردم وتنهاجمله ای که برلبم جاری بودجمله ی ببریدش..ببریدش ..به عمق اب بودوقطره اشکی که ازچشمانم جاری شد.هرلحظه حلقه ی ماهیهاتنگ ترمیشدودریک هجوم دست جمعی ناگهان ماهی ی نیمه جان که گوئی هیچگاه خسته وبی حال نبوده به سرعت خودرابه وسط حوض ونهایتاگودال اب رساند.بعداز سپری شدن ثانیه هاوگذشتن دقیقه ها جزارامش اب شادی ونشاط ماهیهای حوض وزندگی ی دوباره ی ماهی ی نجات یافته چیزی دیده نمیشد.......

 

109- شش سال حضوردرپی درپی درتوچال قلب تهران

سلام برتوچال...درودبردماوند...سلام برعلم کوه...درودبرسبلان...سلام برقله های ایران...درودبرقله های جهان...سلام برازادی...درودبرانسانیت......ماهم نفس بادصبائیم خداباماهست...زیباصفتان بی ریائیم خداباماهست...درعالم عاشقی نترسیم زکس...حیران بزرگی ی خدائیم خداباماهست...باقلبی لبریزازعشق بخداوافریده های اوشش سال صعودپی درپی به قله توچال قلب تهران راکه ازاخرین جمعه بهمن ماه سال ۸۳اغازگردیده...سال ۸۴...۸۵...۸۶...۸۷...۸۸...۸۹...راهدیه میکنم به همه خوبان...سپاسگزازم ازروح بزرگ کوهستانهاوقله توچال که تحت هرشرایطی مراپذیرفت ممنون از افریدگارعشق که مرامحافظت کردوبه من انرژی داد.........

107- فرزندایران...هدیه به فرزندان پاک ایران زمین...

منم هم خون توفرزندایران...

شجاعانی که معروفندبه شیران...

به مثل تندرندغرش مهیبند...

چوکوههاسرببالاونجیبند...

همه یکدل به جنگ خصم میرند...

زکس باکی ندارندچون دلیرند...

همیشه خصلتشان این چنین است...

چودشمن حمله کردنعشش زمین است...

چوفرزندوطن گردندببالند...

خداچویندوغیراونبالند...

برای وحدت وحفظ همه خاک...

همه سرمیدهندبانیت پاک...

106- توچال قله دیوانه....

صعودجمعه بیستم اسفنددرردیف صعودهای بیادماندنی قرارگرفت.شرایطی هیجان انگیزوقشنگ حضورمه درتمام مدت صعودکه قدرت دیدراکاهش میدادباران.برف وتکرک وبوران شدید.توچال هرچقدرسروصدایت بیشترمیشودچذابترمیگردی ورسیدن بتو زیباترمیشود...

توچال ای نغمه ی زیبای دنیا...

توچال ای قله ی دیوانه ی ما...

تورابابادهایت می شناسیم...

به بوران وصدایت می شناسیم...

تمام لحظه هایت اسمانیست...

به چهره رنگهایت جاودانیست...

چنان بررویمان یخ میگذاری...

که ازمایک مجسمه دراری...

من ویاران تودیوانگانیم...

همه خانه بدوشان جهانیم...

برای دیدنت سرمی سپاریم...

سرخودرابه خاکت میگذاریم...

105- وطن...

فراموش گشته ای یاران کجایند...

همه یک یک کناری بی صدایند...

اگرامروزتنهاوغریبی...

وطن خواهان گرفتاربلایند...

همه انهاکه ایرانی نبودند...

برای خاریت یاری نمودند...

دگرباتوندارنداشنائی...

دربی حرمتیهاراگشودند...

وطن یاران برایت رنج بردند...

بمانندکریمان رادمردند...

همه بایادایام گذشته...

بدان بادردهایت دردمندند...

وطن ایرانیان پریاددارند...

شجاعانش نشان ازماددارند...

اگریکجاعلم افتاده ازدست...

هزاران پرچم وفریاددارند.......

104- رواج اندیشه...

رواج اندیشه ی سالم و مفیددرجوامع عقب نگاهداشته شده ازلحاظ فرهنگی بسیاردشواراست.چون ساختارقدرت دراینگونه جوامع بصورتی است که سیاستهای کلان ازجانب قدرتهای پنهان طراحی وهدایت میگردد.وانها هیچگاه اجازه ی تولدبه اندیشه ای که باعث رشدوشکوفائی میشودرانمیدهندولذاهمه بایددریک محیط بسته پرورش یابندودریک چارچوب حرکت کنند.من میتوانم راه رسیدن به استقلال واقعی رابیان کنم.ولی نمی توانم به زورکسی رامجبوربه حرکت دران کنم.من میتوانم تمامی مشکلات اساسی وریشه ای راکه باعث عقب ماندن ملتی که دارای هزاران سال تمدن میباشدرابازگوکنم ولی نمی توانم باسرنیزه کسی راواداربه رفع انهانمایم.تاملتی خودنخواهدکه میتواندباخودباوری واحیا کردن اصالت وهویت خویش به ان چیزی که تابحال استحقاقش راداشته دست یابدهرگونه سروصداوجنجالی بیفایده میباشد.....

103- شب نشین.....

شب نشین خلوت میخانه ام...

عاشقم من عاشقی دیوانه ام...

ساقیاامشب نبندمیخانه را...

دل به قیمت میخردپیمانه ام...

من به عشقت اینک اینجاامدم...

دیگران ماندندوتنهاامدم...

ازفراقت سرزمین عشق سوخت...

باامیدوارزوهاامدم...

من خمارجام لبریزتوئم...

عاشق عطردل انگیزتوئم...

ساقیادیوانه راسیراب کن...

تشنه ی شهدشکرریزتوئم...........

102- دل من...

 

 

عجب صبری توداری ایدل من...

بدل کینه نداری ایدل من...

بدیدی چهره ی بی چهره گی را...

بدنیادم نیاری ایدل من...

عجب باری کشیدی ایدل من...

به هرراهی دویدی ایدل من...

دراین گستردگی ی پهنه ی خاک...

وفا دیدی ندیدی ایدل من

به ریسمان که بندی ایدل من...

به غیرش دل نبندی ایدل من...

تمام لحظه های عمرخودرا...

بجنگی و بخندی ایدل من.......

101- اگه دوست داشتی...

اگه دوست داشتی منواینجوری ازارنمیدادی...

زیراماج بدیهابه سردارنمیدادی...

اگه دوست داشتی منورهانمیکردی توغربت...

پنجره های امیدونمی بستی همه مدت...

اگه دوست داشتی منوسرمیزدی به خونه ام...

میشدی مهمون خاکی ی دل دیونه ام...

اگه دوست داشتی منوصفامیکردی وقتی بودم...

لحظه های شادی و رقم میزدی باوجودم....

اگه دوست داشتی منودوست میشدی بادل من...

صداقت رومی اوردی میشدی توگل من.........

100- تو زیبائی...

توزیبائی که زیباافریدی...

جهان بهرتماشاافریدی...

تودریاوزمین واسمانت...

به زیبائی ی دیباافریدی...

درختان باتمام میوه هایش...

برای لذت ماافریدی...

چه کوههای سرافرازوبلندی...

میانش ابشارهاافریدی...

قناریهاوبلبلهای ازاد...

برای صوت و اواافریدی...

نسیم وبادهای نوبهاری...

برای رقص گلهاافریدی...

محبت مهربانی و صداقت...

کنارعشق یکجاافریدی...

برای زینت شیرین لقایان...

توالماس وطلا راافریدی...

اگرامروزراکردم خطائی...

برای توبه فرداافریدی...

برای فتح قلب تنگ چشمان...

توانسان راشکیباافریدی...

تمام این جهان بهرامانت...

بعنوان هدایاافریدی...

برای ثبت نام بندگانت...

تونیکی رابدنیاافریدی...

توانسان رابرای حفظ اثار...

چوگلهانازوشیداافریدی...

ابراستاددانشگاه عالم...

که درس وپندشیواافریدی...

ندیدم من کسی درسرت اگه...

جهانی رامعماافریدی...

99 -عشق بامهتاب

ماچه راحت سادگی رامی زنیم...

پنبه ی افتادگی رامی زنیم...

درمیان ضعفهای بیشمار...

ریشه ی دلدادگی رامی زنیم....

خواب ان بی تاب رایاداوریم...

تشنگی اب رایاداوریم...

درکنارفصلهای بی کسی...

عشق بامهتاب رایاداوریم...

98- زنده ام......

شایدامروز....

یاکه فردا....

یادرایامی که درراه هست ومی اید.....

درخزانی و وزانی..

یابهاروشادمانی...

بازمیگردم بگویم زنده ام.........

گرزمین ازتابش نورشدیدافتاب تف کرده باشد...

ورتمامش برف باشد...

یاپرازبرگ درختان زردباشد....

یاکه ازسبزه تمامش سبزباشد......

بازمیگردم بگویم زنده ام..........

ان زمانی راکه عزم امدن دردل بجوشد.....

گرتمام عرش راتاریکی مطلق بگیرد.....

چشم چشمی رانبیند.....

ورتمام فرش راوحشت بگیرد.....

گرهمه سطح زمین ازبی وفائی پرشود.....

ور همه سنگی بدست باران سنگی برسرم ریزند.....

باتنی زخمی ولی محکم چو کوه......

بادلی سرشار از عشق و شکوه

بازمیگردم بگویم زنده ام.................

 

97- اندیشه کن

ای دل صبوری پیشه کن...

باخودکمی اندیشه کن...

ظلمت بپایان میرسد...

خورشیدتابان میرسد...

ابرسیاه پنهان شود...

ابی نمایان میشود...

شب میرودهرچندکه دیر...

روزدرپیش مانندشیر...

خودراجداکن ای دلم...

شوری بپاکن ای دلم...

بریم به شهرعاشقا...

زنبقاوشقایقا...

تایاس وسنبل ببینیم...

یه اسمون گل ببینیم...

اوای خوش خواهدرسید...

درنی لبک بایددمبد...

96- ارزودارم

  ارزودارم جهانی خرم و زیبا ببینم...

عالمی فارغ زغم درشادی و غوغا ببینم...

ارزو دارم که زشتیهای عالم محو گردد...

گل موجودات گیتی خوب و پا برجا ببینم...

ارزو دارم که انسانهای عالم سیر بینم...

مال و ثروت را میان هم جوان و پیربینم...

ارزو دارم که فقر از این جهان بیرون رود...

من فراوانی و نعمت خارج از زنجیر بینم...

ارزو دارم که انسانها همه ازاد بینم...

پرچم ازادگی در اهتزاز باد بینم...

ارزو دارم ستمکاری نباشد درجهان...

ملک هستی را سراسر عاشقی و داد بینم.....

95- کودک فقیر...هدیه به کودکان فقیرجهان

چشمش به جهان بازشدوفقربدید...

دردوروبرش بی کسی وزجربدید...

ازروزنخست غصه وغم یارش شد...

هرروزوشبش حسرت واه کارش شد...

روزش زپی نان همه جاسرمیزد...بردرب تمام خانه هادرمیزد...

ازسفره ی گسترده ی پررنگ ولعاب...

سهمی نگرفت تانشودرسم وصواب...

بیچاره زفقرش خجل وغمگین بود...

اماچه کندکه روزگارش این بود...

باگردش ایام چرخی میخورد...

داستان نداریش به منزل می برد...

اورابه چنین وضعیتی رای نبود...

این بی خردی ازپدرومادربود...

میرفت سوی عالم پرازرنجش...

شایدکه کسی خرج کندازگنجش.......

94- گل من

گل من زارو خرابم میکنی‌...

پیش چشمهام داری ابم میکنی...

می شینم برسرراهت که بیای...

می بینی ولی جوابم میکنی...

اخه من باچه رویی برگردم...

منکه به عشق توعادت کردم...

چی میگن اهالی ومردم شهر...

منه وتنهانگذاربادردم...

منم ان دربدردیدن تو...

منم ان عاشق روئیدن تو...

واسه دلتنگی ی من کاری بکن...

منم وخیال بوئیدن تو....                            

93- اذین

 

توچال ای لطافت همیشگی...چه باشکوه اذین بسته بودی طنابهاراتاقله ازگوشواره های برفی وچه زیباپرده کشیده بودی ازمه تااسمان که چشم زمینیان قادربه دیدن عشقبازی ی دوستدارانت نباشد.....

92 -ضیافت رویایی

 ای ضیافت رویایی دراغوشت تکرارمعنانداردهرروزت تازه ترومتفاوت ترازروزدگراست.جذاب ترین لحطات رامیتوانیم باتماشای بی نطیرترین مناطرتواجساس کنیم.برای دیدن ناب ترین نقاشی ی خلقت لحطه شماری می کنیم وقدم هایمان رااستوارتربرمی داریم.مابیدلان شیدادعوت شدگان همیشگی ی میهمانی ی توایم....

 

 

91- نوای شادی

فرزندیلدایم..زمستان درقلبم..سرودبادوسپیدی برف رادوست دارم برروی یالهای البرزلاجوری هنگامی که بادزوزه میکشدوبوران چون نیش عقرب میزندسازبرلب نوای شادی سرمیدهم وپایکوبی میکنم....درودبه کوهستان...سلام به شعرکوهستان...پاینده کوهنورد......

90 -پير مرد

 

 

 

پير مردي خسته دایم زیر بار اهل منجيل ساكن اکبرآباد نان خورش پر، روزگاري سخت داشت صبح زود از خانه مي‌آمد برون تا بدون غيبتي حاضر شود لحظه‌اي چند در كنارم مي‌نشست مال ايراني نداري حق ز خاك

بهر روزي، روز و شب ميكرد كار خاكي تجريش او را بود يار باز در انجام كارش استوار گه پياده، گه اتوبوسي سوار پيش اربابش نگردد شرمسار درد دل مي‌كرد از اين روزگار ميخورد حق تو را آن نابكار

89 - چرا زن نمي گيري

چرا؟ زن نمي‌گيري سوالي بود اگه دير شده سوالت غلطه سوال غلط تو جواب ميدم كار دنيا كه حسابي نداره پسرم، زن نميخوام دختر ميخوام؟ دختري ميخوام كه ايراني باشه كه نگه از دماغ فيل افتادم كه تظاهر نكنه به خوب بودن دختري ميخوام كه باصفا باشه حالا فهميدي چرا؟ زن نميخوام

سوال هر آدم باحالي بود گناهش گردن آخر خطه قايق كاغذي مو به آب ميدم واسه عاقل نون و آبي نداره اگر خوب پيدا نشد؟ خوبتر ميخوام مال اين خاك اهورايي باشه رو پر قو خوابيدم نيفتادم به خودش وعده‌هاي دروغ دادن باهوش و زرنگ و باحيا باشه دختري اصيل و ايراني ميخوام

88- دريا مي‌ميره

 

همه‌ي ما مسئوليم

فقط تو هم مي‌لوليم

داره دريا مي‌ميره

خدا از ما دلگيره

ماهيهاي رنگارنگ

همه زيبا و قشنگ

روي اين آب سياه

جان ميدن چه بي‌گناه

كسي فكر دريا نيست

طالب ماهيها نيست

ديگه دريا جنب و جوشي نداره

آب دريا كه خروشي نداره

مي‌بيني آبي‌ي دريا شده جولانگاه خس

با چه سختي داره ميكشه نفس

داره دريا مي‌ميره

خدا از ما دلگيره

آسمون قهر با ما

نيمخواد ما آدما

87 - مرد آتش

ما مرد آتشيم تيريم و تركشيم شيران بيشه‌ايم سنگيم، نه شيشه‌ايم فولاد و آهنيم اعضاي يك تنيم ما اهل خدمتيم هم دوش غيرتيم شمشير برتريم سرباز لشكريم

هم خون آرشيم چون رعد سركشيم در خاك ريشه‌ايم با عشق پيشه‌ايم فرزند ميهنيم هر لحظه با هميم ضد خيانتيم يار صداقتيم فرمان حق بريم غمخوار كشوريم

86 - رسم زمونه

در دوستي گنجشك و لك‌لك اين درس شده رسم زمانه كبكي برسيد پند پرسيد ماري شده دشمن روانم عادت بنموده زورگوئي تنها نتوان ستيز كردن اين بود حديث آشنايي از دولت او ز درد عالم

درسي نهفته است بي‌شك هر كس كه ندارد آشيانه گنجشك بدون مكث ناليد هر سال زند به آشيانم بي‌رحم ندارد آبرويي گنجشك دهان مار دادن از ترس عدو گرفته جايي آسوده شده و بي‌خيالم

85 - سرزمين با صفا

سرزمين با صفا           زاده ی دست خدا
اي كهن ايران من         افتخارم ای وطن
خسته از نيرنگ و ننگ  خسته از دلهای تنگ
گاه در خون، خونفشان    فاتح گشتند یک دلان
گاه در چنگ بدان          زیر پای خائنان
گاه بر خاك   کاه افلاک  گاه غالب  گاه مغلوب
گاه فرزندت به تخت     گاه دشمن داشت بخت
آشور و روميان   چنگیز و تازیان
ابتدا تا اين زمان  برقراری در جهان
اي بزرگ و قهرمان   خانه ی ایرانیان

هست و بودم از تو باد   من درودم بر تو باد

 زادگاه و میهنم      ای فدای تو تنم

  سرزمین عاشقان    عاشقان بی نشان
  نام تو پاینده باد             تا ابد فرخنده باد..........

 

84 - تنهايي ام......

 

 

 

 

 

 

 

فقط تنهائی ام را دوست دارم   میان رقص برف قله عشق.. چه میدانی که عشق وعاشقی چیست همه احوال در جوش و خروشي دل عاشق دلي بي‌كينه باشد كه رسم عاشقي، جز سوختن نيست خدا شيدايي‌ام را دوست دارم جدا و فارغ از هر قيد و بندي

سرود آبی ام گردیده یارم            سکوت عالی ام گشته بهارم          بشو مجنون ببيني ليلي‌يت كيست           بجز فكرش، فكري در سرت نيست            كه عشق واقعي در سينه باشد             غم عاشق، غمي ديرينه باشد              غم دريايي‌ام را دوست دارم              ره رهايي‌ام را دوست دارم

83 - مشق دبستاني

اراده و قدرتي هست مشق دبستاني ميده ميگه نيازمند كه باشي هديه مي‌آره فقر او رواج ميده لودگي رو خار و پريشون مي‌كنه ميگه جهاني مال ماست شما قضاوت بكنيد

نخ عروسك‌ها بدست هر روزه داستاني ميده هر جاي عالم باهاشي ميكنه از شانس گفتگو پوچي و بيهودگي رو بي‌سرو سامون ميكنه مدعي‌ي ما آدماست راست و حكايت بكنيد

82 - راننده و پيرزن

پيرزني مفلس و رنجور و زار ظهر بيايد به سر ايستگاه چند صباحي است شده يار من روز نخست همسفري خوب بود روز دگر گفت كه اين چادريست زود رسان او و امانت بگير مدتي بگذشت رها كرد بند داد كشد پيش همه آدما همسر بيچاره خبردار نيست مانده‌ام حيران چه بگويم به او دير زمانيست كه فحش مي‌خورم

در گذر صالح تجريش كار تا كه ببيند اتوبوسم ز راه يار چه گويم دهد آزار من هديه‌ي او كلام محبوب بود مال زن توست خانم دكتريست كيسه‌اي كه گشته به دستش اسير بر همه آزار رساند و گزند همسر او برده امانت ز ما او نشاسد و نداند كه كيست لطف كنم او ببرد آبرو پند ‌دهيدم به كجا روبرم

81- پروازذهن

هنگامی که بربلندایت قرارمیگیرم محوجمالت میشوم جذابیت حضورتو پروازم میدهدتا بیکرانها ولی نه بابال نه بمانندپرندگان جسمم درتو وذهنم دراوج......این پروازدیدنی نیست حسی است باشکوه که بایدبه ان رسید........

78 - هدف

شكوه و عظمت زندگي به رنجي است كه جهت رسيدن به هدف صرف مي‌گردد و دستيابي به آن ممكن نيست جز با صبر و استقامت و از خودگذشتگي، انسان بدون هدف مانند دونده‌ايست كه در مسير بي‌خط پايان مي‌دود.

هدف به انسان نظم و به زندگي معنا مي‌بخشد.

76 - حلٌاج

حلاّجم من حلاّجم همه جا سير مي‌كنم حلاّجم جار مي‌زنم با توكل بر خدا پنبه‌ها شاد مي‌كنم به ياد گذشته‌ها راز مردم هست رازم هر كسي گوش بكنه

صاحب تخت و تاجم واسه خرج كماجم با كمون تار مي‌زنم براي يار مي‌زنم از هم آزاد مي‌كنم فلك و ياد مي‌كنم مي‌نوازم برسازم شاد ميشه از آوازم

75 - خوش خنده

هست پويا پسري خوش‌خنده خواهركوچك او پيونده ميدوند دنبال هم هر روزه دايي، دايي بكنند در خانه روز و شب خانه پر از فرياده خانه از بودن آنها گرمه

بر لب غنچه‌ي او لبخنده در شلوغي هر دو تا يكدنده مي‌شكنند شيشه و قاب و كوزه شوخي و شاديشان مستانه همچو شيپوري كه پر از باده خنده و گرية ‌شان ماله همه

74 - بازي زندگي

زندگي‌يه بازي نيست كه بايد جنگجو باشي هر بازي قانوني داره اگه آماده باشي ولي توي زندگي نداره قاعده‌اي مهربوني نشناسه مي‌ماله همه به خاك رحم و انصاف نداره آدم جنجگو ميخواد

جنگ ظالمانه‌ ايست تا كه از هم نپاشي چارچوب و ميدوني داره ميتوني برنده شي كه شده درندگي واسه خوب فايده‌اي پهلوني نشناسه ميكنه سينه‌ها چاك با كسي لاف نداره محكم و پي‌جو ميخواد

73 - رقص خورشيد

عاشقاي مهربون گوش كنيد اگه روزها و شبا طول بكشه همه‌ي قناريها خسته بشند روي آئينه سياهي بشينه ميگردم شيطون و پيدا مي‌كنم همه‌ي پنجره‌ها وا مي‌كنم

غم دنيا رو فراموش كنيد پاهام ديگه بدنمو نكشه از آواز و لب‌خوني دل بكشند نااميدي و تباهي بشينه توي قلبش خورشيد جا مي‌كنم رقص خورشيد و تماشا مي‌كنم

72 - قصه‌گو

قصه‌گو، قصه بگو

حرف سربسته نگو

يكي بود يكي نبود

همه جا رسوائی بود

قصه‌ي شاه و گدا، سرخ و سياه و شنيدم

قصه‌ي روباه پير دشمن ماه و شنيدم

قصه‌اي بگو كه نشنيده باشم

با دو تا چشم خودم ديده باشم

قصه‌اي بگو كه امروزي باشه

كه نقاب رو صورت اون نباشه

قصه‌اي بگو كه دلداري بده

نسل به نسل بگردد و ياري بده

قصه‌اي بگو كه عبرت بگيريم

باشه درس و مشق مون با اون بريم

قصه‌گو، قصه بگو

از قرن خسته بگو

از قرني بگو بدل

كه اخلاق گشته باطل

71 - نهصد و چهل و يكم

1

 

 

 

 

نٌهصد وچهل ویکم چرا بستي حسابم كُلنگ تو مي‌زدند حالا گشتي رايانه ميگي كار كرد نداري مانده‌ي زياد ميخواي رسم دنيا همينه گر ندارم مانده‌اي خط كشيدم بندگي

شاعری بی کلکم تا ديدي روي آبم جاري ی من رو دادند مي‌گيري هي بهانه شكم گرد نداري جيب‌هاي گُشاد ميخواي شك نكنيد يقينه مال و ارث مرده‌اي دور اين شرمندگي

70 - جارچي

ني صداي بي‌صدايي‌ي دلست قصه‌هايي مملو از هجران و درد دل به ني از بي‌وفايي گفته است چونكه او را همدمي دلسوز ديد ني همه سوز است با سوز آشناست از نيستان همنشين دل شده ني سخنگوي دلست چون بي‌رياست خانه‌اش مهمانسراي اهل دل تا نفس باقيست ني با بينواست از غم و درد و جدايي دم زند

قصه‌هاي بينوايي‌ي دلست صحبت از عشق و رهايي‌ي دلست از غريبي و جدايي گفته است رازهاي نينوايي گفته است كس نترسد همصدا با بي‌صداست سينه‌اش آتشفشان شعله‌هاست عاشقي حيران به كوه و دشتهاست نغمه‌هايش يك به يك صدق و صفاست قصه‌هايش، غصه‌هاي عاشقاست جارچي‌ي عاشقان با خداست

69 - خواب پرواز

اهل پرواز كه باشي، خواب پرواز مي‌بيني

با يه پروازي بلند، روي ابرها مي‌نشيني

خواب پرواز اوج بالا رفتن

از همه بريدن و گذشتن

وقت پرواز همه جا رو مي‌بيني

كوچيكي‌ي خيلي‌ها رو مي‌بيني

مي‌بيني دنيا چه جور وارونه شد

منطق و عقل و هنر بي‌خونه شد

خواب پرواز اهل شو رها نكن

پرهاي پروازشون جدا نكن

68 - اشك نريزيد

بگذار تا زيباترين لحظات و شيرين‌ترين‌ اوقاتم را فدا كنم ولي زشت‌ترين لحظات و تاريك‌ترين اوقات را خلق ‌ننمايم.

بگذار تا در سکوت و تنهائی انسان بمانم ولي در جمع از كالبد انساني‌ي خود خارج نگردم.

بگذار تا بسوزم ولي ضعف و زبوني انسان را نبينم.

انسان بدون انسانيّت چه معنايي دارد.

انسان بدون عاطفه چه مفهومي پيدا مي‌كند.

مگر مي‌شود لذّت انسان بودن را تجربه كرد ولي انسان ماندن را فراموش نمود.

من براي چنگ زدن به قدرت و ثروت تلاش نمي‌كنم، چون برايم هيچ جذابيتي ندارد.

من براي خودنمايي و محكم نمودن یایه های دروغین زندگی رنج نمي‌كشم، چون محال است بتوان براي هميشه ماه و خورشيد را در پشت ابرها پنهان نمود.

من براي ثبت روشي جدیدمبارزه مي‌كنم، روشي كه در آن انسان ارزش پيدا ‌كند و بجرم انسانيّت مورد اذيّت و آزار قرار نگيرد. برايم مرثيه‌سرايي نكنيد و اشك نريزيد

من مسافر ومیهمان همیشگی ی جشن آفتابم..............

67 -زنگي ي زنگي

 

 

اعتقادي كه برايم ساختي بندگي و سادگي را باختي صد گره در کارها انداختی پرچم بی دانشی افراشتی اين‌مصيبت‌‌سالهاست‌گشته روا اعتقادي را كه خود گيرم بدست باز جويم روزگارم بی درنگ

خود چگونه غير آن پرداختي خرقه‌ي افسونگري را بافتي بر تمام عقل و منطق تاختی  فقر و بدبختی بجایش کاشتی از اصالتهايمان دور و جدا مي‌پذيرم واقعيت هر چه هست ميشوم رومي يا زنگي‌ي زنگ

66 - مكر

اي مكر چقدر بر در و ديوار زدي با آن همه حُقّه‌ها و رنگارنگي عمري بدوي به سرپناهی نرسي داني كه چرا مكر تو را مي‌نامند تا هست زمان خانه‌ي خود ويران كن اين پند حميد در همه ايّام بگير

پيش همه كس در همه جا جار زدي در منظر صاحب جهان بيرنگي چون بار كجي به جایگاهی نرسي کردار تو را، زشت همه مي‌دانند آن خانه پر از معرفت و ايمان كن جايي كه خدا هست در آن خانه نگير

65 - عقل

شير گفتا كه مكر آدم كيست راه افتاد به دشت و صحرا شتر و گاو و الاغي را ديد همه يك راي بگفتند اي شير بهر امرش همگي در تعظيم خشمگين گشت بلند نعره كشيد آدميزاد تويي اي جاني گفت آري ز پيت بي‌تابم دوست دارم نخوري تو باران شرط انصاف نباشد همه ما شير آرام گرفت و آدم آن نگون‌بخت چو خوشحال‌ نشست شير را گفت بدان اي مسكين آدميزاد به عقلش نازد

هر كجايي بجز او حرفي نيست تا كه بيند جمال او را اين معما ز هر يك پرسيد آدميزاد كند ما زنجير گوش بر زنگ كه بارش ببريم سايه‌اي ديد به ستمش بدويد راز سلطاني من ميداني غم بي‌خانگي‌يت كرد آبم دور باشي ز بلا و طوفان صاحب جا و مكان تو بي‌جا خانه‌اي ساخت برايش يكدم آدميزاد در خانه ببست فرق ما با تو فقط يك آئين گر نباشد جهان را بازد

64 - راز عاشقي

  عاشقان را عشق فرمان میدهد  از برای سوختن جان میدهد

  سوختن رکن بنای عشق بود       این بنا را شمع معماری نمود

  گشته الگوئی برای عاشقان       شعله در جانش گرفته آشیان

  جان به لب پروانه بالای سرش    رقص رفتن میکند بر دامنش

      این چه فرمانی است عاشق میبرد

                                                  ساختن در سوختن را میخرد.................

 

 

 

63 - عصا دزد

الهي خير نبيني اي عصا دزد عصا از من نبود از خانمي بود امانت بوده، چندي نزد بنده به هر جمعه به قلّه مي‌كشيدم شده بود عادت دستم  به كوهها به شهري كه عصا از گور دزدند؟ دلم راخون جگرکردی عصادزد؟

به خاكستر نشيني اي عصا دزد فرشته يا گُلي و شبنمي بود شده بود سوژه‌ي دوستان به خنده وليكن صاحبش را نمي‌ديدم دريغا از كفم بُردي به يغما تعجب مي‌كنم از من ندزدند؟ زبد بدتردگرکردی عصادزد؟

62- اقيانوس آسماني

 وقتیکه غوغاي دل‌نشين ابرهاي تكه تكه و بهم پيوسته كه آبي بيكران را در خطي احاطه چون اقيانوسي آسماني ميسازندآغازمیشود زيبائي‌هايي خلق كه احساس پرواز را بر من غالب  و چون كودكي مشتاق به سقف آسمان مي‌كوبد.

لذّت اين پرواز معناي بودن را به من مي‌آموزد و شادترين لحظات و عاشقانه‌ترين اوقات را برايم مي‌سازد

61- عمو نوروز

عمو نوروز آمده، خوش آمده عمو نوروز آمده با شاديهاش درو باز كنيد عمو نوروز ماست بگيريد گرد و غبار و بديها بپاشيد نقل و گُلاب به آسمون عمو نوروز آمده گل آمده عمو نوروز هديه‌ي اجداد ما عمو نوروز، نوروز باستانيه

يار پيروز آمده، خوش آمده ميزنه آدم غمگين با عصاش عمو نوروزي كه خُرجينش طلاست بشوريد دلهارو از كبر و ريا دعوت كنيد همه رو به جشن‌تون براي شاديهاي دل آمده ساليانه، ساله كه مانده بجا هميشه در كنار ايرانيه

 

58- بهار آمده

باز كن پنجره را كه بهار آمده است

چه بهاري زيبا با نگار آمده است

با خودش شادي و شور آورده

گل و نور آورده

باز كن پنجره را

دور ريز دلهره را

تا كه عطري خوش بو

و نسيمي با او

پرشود در همه جا

آورد عشق و صفا

تا كه يكجا همه‌ي رنج و عذاب محو شود

تا كه تاريكي از نور بترسد برود

نغمه‌ي مرغ غزل خوان بشنو

شاديه بلبل‌مستان بشنو

همه در جشن و سرور

از مصيبنها دور

مصلحت نيست كه خاموش بماني

 با طبيعت سخن عشق نخواني

جام غم ويرون كن

غصه‌ها بيرون كن

همنوا با مرغان

همصدا با باران

تو بگو حرف بهار

تو بخوان نغمه‌ي يار

كه بهار آمده است

سبزه‌زار آمده است

 

60 - فرياد

 

از غمت اي دل پريشان گشته‌ام از سكوتت خسته‌ام لب باز كن اي دلم از عالمي رنجيده‌اي بهر تسكينت ندارم من قرار من به عمرم زير و بمها ديده‌ام من خزان ديدم چگونه شاد شد آفتابش برفها را آب كرد تلخ و شيرينهاي دوران با هم است آبرويم را نريز فرياد كن

عاشقانه سوي جانان رفته‌ام محفلي را با سخن آغاز كن در جواني زين جهان ببريده‌اي روز و شبهايم هميشه انتظار سرد و گرميها و غمها ديده‌ام همصدا با نغمه‌هاي باد شد دشتهاي خشك را سيراب كرد خار و گلهاي فراوان با هم است عالمي را با خودت آزاد كن

59 - چنگي بزن

یاران گل افشانی کنید فاتح شده بر شوره‌زار از عشق دشت و چشمه‌سار پاداش رفتن را گرفت اي بلبلان شادي كنيد اي تك نوا چنگي بزن از باد و باران ساز كن درهاي شادي باز كن اي خوش صداي پر نفس آواي دريا سر بده اي عاشقان غوغا كنيد

بايد كه نوراني كنيد آهوي مست و بي‌قرار بیدل شده دركوهسار از خود گذشتن را گرفت معنای آزادی کنید امشب تو آهنگي بزن آواز خوش آغاز كن غمهايمان را راز كن بيرون ببر دل از قفس مرغان دل را پر بده دنیای ما زیبا كنيد

57 - حقیقت

 

تنها حقيقت است كه حقيقت دارد

و انسانيت است كه جاودانه مي‌ماند، دوست داشتن را ياد بگيريد، محبت را بياموزيد و عاشقي را تمرين كنيد.

56 - بيچاره پير زن

بيچاره پيرزن چشمش به سوي در حیران و بي‌قرار در خانه مي‌نشست آوازه‌ خوان او تنها سماورش بيچاره پيرزن غمگين و خسته بود گويي‌ كه ‌سالهاست‌هم صحبتي نداشت

شايد كه آشنا گيرد از او خبر در ماتم و سُكوت پيوسته مي‌شكست می گشت در اطاق کلبانک قل قلش در نغمه زمان سازش شكسته بود دنياي‌ خود شكافت‌ از دردها که داشت

می گفت و می گریست        تنها چگونه  زیست

می گفت که سالهاست از یاد رفته است    با عکس و خاطرات گذشته یار گشته است

بیچاره پیرزن فریاد و آه بود    بیچاره پیرزن یک بی پناه بود...............

54- مادر

مادر اي جمله‌ي زيباي خدا اي همه عاطفه‌ي ناب وجود سوختي شب همه شب در بر من گرمي‌ي مهر تو شورانگيز است اي همه سادگي و باور من آه رنجي كه تو بُردي رنج است

مادر اي مظهر پاكي و صفا اي همه رمز بزرگي و سجود تا كني خواب دو چشم تر من عشق از گوهر تو لبريز است شير درياي غم و ياور من خون دلها كه تو خُردي گنج است

55 - مي نخورده

مي نخورده باز مستي ميكند هر كجا سر ميزند دلدار نيست جام دست دنبال ساقي ميدود تا بيابد يك نشاني يا ردي مي‌فروش عاشقان ياري نما

خود شكسته مي‌ پرستي ميكند باده از آن مي كه مي‌بايد تهيست كو به كو، منزل به منزل ميرود پر كند باده ز شهد ايزدي از مي‌‌يت در باده‌اش جاري نما

53 - منتظر مي مانم

 

در كوچه پس كوچه‌هاي شهر بدنبال صداقت ميگردم

                        هنوز نيافته‌ام

نااميد نيستم، با اشتياق فراوان كه نشأت گرفته

از شور كودكيست

                        ميدوم

                        جستجو ميكنم

                        و منتظر مي‌مانم

52 - مردي

بسي روزها رفت و شبها شكست اجل بي‌مهابا چو گيرد نفس به هر لحظه‌ بينيم مرگ فلان خوشا آنكه آموخت پند از زمان به مردي شود نام مردان بلند

دريغ آدمي بار خود را نبست به بيرون برد جانمان از قفس شود پاك از صحنه‌ي ذهنمان اگر نوح باشي روي از جهان كه از نام نيكو شوي ارجمند

51 -ميگذرد

امروز هم ميگذرد همانند روزهاي دگر

لحظاتي كه ميروند و هرگز بر نمي‌گردند، اين حكم طبيعي‌ي قانون حركت مي‌باشد و توقفي هم در كار نيست، چشم‌هايي كه مي‌گريند و لبهايي كه مي‌خندند، روياها و آرزوهايي كه فراوانند و تلاش مي‌كنيم تحقق يابند و مشكلاتي كه بسيارند و همچون درندگان وحشي دندان‌هاي تيز خود را نشانمان مي‌دهند. ترسي بدل راه نمي‌دهيم، عاقلانه صبوري مي‌كنيم و ادامه‌ي مسير ميدهيم تا پيروزمندانه بر اوج قله‌هاي سربلندي بوسه بزنيم.

50 - دوستت دارم

ميدوني دوستت دارم هميشه با ياد تو ميدوني تو رو ميخوام اگه ياري بكني ميدوني با تو خوشم ميدوم دنبال تو اي همه شيدايي‌يم محرم روز و شبم اي همه دانش من نغمه و زمزمه‌ام زره‌ام صحرا تويي برگ زردي كوچكم منو از خودت بدان اگه سستي مي‌كنم

ايكه هستي دلدارم رو زمين پا ميزارم هر كجا باشي ميام ديگه هيچي نمي‌خوام گرچه توي آتشم تو رو فرياد مي‌كشم حاجت رسوايي‌يم اي همه آقايي‌يم صبر و آرامش من اي همه خواهش من قطره‌ام دريا تويي مالك دلها تويي هميشه با من بمان منو از خودت مران

49 - خوش‌بحال كودكي

خوش بحال كودكي

جيغ و داد الكي

 شوخی هاشو خنده‌هاش

تلخی هاشو گريه‌هاش

بي‌خيال از همه كس

فكر کودکی و بس

از ترس بزرگترا

پدر و مادرا

كه صداي در اونارو عصباني نكنه

با ماها دشمن جاني نكنه

با صداهاي عجيب، داد و بيدادي غريب

جمع مي‌گشتيم همگي، خوش بحال بچگي

بازي‌هاي كودكي، ساده بود و آبكي

مثل هر بادبادكي، پاره ميشد راستكي

هفتا سنگ، الك و دولك، نخوري يهو كلك

دو ز بازي و روروئک نيفتي توي الك

 بازی ی دزد و پليس، ميكرديم دزدهارو خيس

بازي قايم باشك، ميدويم يواشك

بشمريد آي بچه‌ها، قايم شديم بي‌صدا

 آهسنه بروآهسنه بیا چنگولی چنگت نزنه

   صورت قشنگت نکنه

برامون رفتن پارك يه رويا بود

وقتي با هم مي‌شديم چه غوغا بود

براي چرخ و فلك، شادي ميكرديم

بالا، بالا كه مي‌رفت بادی ميكرديم

رسيديم به آسمون،

 آسمون بی نشون

تاب بازيشو كه نگو، داريم پرواز مي‌كنيم

 زیر لب زمزمه رو داریم  آواز مي کنیم

چه همه دنبال هم مي‌دويديم

وقتي خسته مي‌شديم رو چمنا مي‌خوابيديم

از نسيمي كه بوي سبزه ميداد خوش مي‌شديم

دلهاي ساده‌مون و به آسمونها مي‌داديم

كيا اون بالا نشستن

نكنه خدا بيفتن

زندگي كودكي چه زيبا بود

كينه‌اي توي دل ماها نبود

با‌غم هم دلهامون غمگين ميشد

 

با شاديمون لبامون خندون ميشد

خوش بحال كودكي، جيغ و داد الكي

شوخی هاشوخنده‌هاش

تلخی هاشو گريه‌هاش

 

 

48 - ميتوني

 

ميتوني از عالمي جدا بشي

                                      ولي احساس تو هرگز نكُشي

  ميتوني سنگ و رو دوشت بكشي

                                        كوه به كوه بگذري و خسته نشي

ميتوني بر دل دريا بزني

                                بر خلافش بري و داد نزني

ميتوني تمام عمر بی رنگ باشي

                            ولي بيگانه با هر چي ننگ باشي

ميتوني درد و تو سينه بريزي

                               صبوري كني و اشكي نريزي

ميتوني سرو و صنوبر بكاري
                           واسه آزادگي‌شون گل بياري

    ميتوني خورشيد و دعوتش كني

                                  گوشه‌اي آفتاب و خدمتش كني

 ميتوني با عزم و ايماني قوی

                                  بر تمام مشكلات فاتح شوي

 

 

46- فريب خورده

كبك تنها به بيابان مي‌رفت باز گفتش كه چرا تنهايي در كنارم به نوايي برسي قدرتم يكسره از آن تو باد كبك مسرور ز آقايي باز روز تا شب به رفاقت بگذشت گفت اي كبك چه جاي سردي گفتش اي باز حقيقت، گويي تهمت حقه به من مي‌بندي خشمگين گشت به چنگال كشيد

بي‌خبر مست و خرامان مي‌رفت بي‌زن و بچه و با غمهايي رنجها محو به جايي برسي دولتم گوش به فرمان تو باد در پيش داشت هواي پرواز شب چو شد باز پي فرصت گشت همه خورشيد به يكجا بردي آفتابي تو ز شب مي‌جويي بر همه قدرت من مي‌خندي سينه كبك فريب خورده دريد

47 - موش بيچاره

گربه‌اي رانده ز جمع ياران سوز سرما چو امانش ببريد ديد موشي به درخت جا دارد گفت اي موش مرا ياري ده موش گفتش كه ز ما كن تو حذر گربه گفت راه ندي خواهم مُرد قول ميدم كه كمي جان گيرم گريه و اشك و فغان و ناله گربه تا حال گرفت زود پريد موش بيچاره دگر چاره نداشت

شد گرفتار به دست باران بي‌رمق زير درختي برسيد با زنش شكوه و دعوا دارد گوشه‌اي جايي و دلداري ده دشمني تو ز سر ما بگذر اين گنه راه همه جا خواهي بُرد سوي حجره به شتابان ميرم گربه را موش ببُرد در خانه سينه‌ي موش به چنگال دريد گربه آنرا به دهانش بگذاشت

45 - تيغ

 

 

ديد موری به بیابان زنبور در مسيرش لگد و پا ميخورد گفت اي مور، چه رنج و سختي ما ‌نشينيم به هر جا خواهيم بُرد او را به دكان قصاب شادي و رقص كنان پروازي خنده‌اي كرد و نشست شاهانه لقمه‌اي كند برد در خانه ناگهان سر برسيد صاحب جا مور گفتش كه چنين است پايان هر كه بار از عمل خويش نبُرد

ميكشد بار بزرگي با زور باز با سعي غذا را مي‌برد همچو ما باش نكش بدبختي بي‌تلاش لُقمه خود بر داريم گفت بنگر كه نبيني در خواب بر لبش زمزمه و آوازي هر چقدر خواست بخورد جانانه تا كه تكميل كند پيمانه ضربه‌اي زد بدنش كرد دو تا هر كسي مفت خورد در دوران عاقبت سر به سر تيغ سپُرد

44 - زاهد غافل

 

 

نو رسيده زاهدي در باغي باز صيدش به دهان مي‌انداخت گفت خالق همه جا در نظرش من چرا رنج كشم بهر غذا چند روزي چو غباري بگذشت شب به خوابش ندايي بشنيد روزي ی زاغ دهم من با باز زاغ بي‌پر ز پريدن معدوز تو بشو باز بده صيد به زاغ

بر درختي ديد باز و زاغي زاغ به خوردن آن مي‌پرداخت روزي ی اهل جهان زير سرش مي‌كنم شكر دهد روزي ی ما زاهد از بي رمقي غافل گشت سخن حق و صدايي بشنيد طُعمه‌ي خود بدهد در پرواز از بد حادثه گشته مجبور روشني بخش به مانند چراغ

43 - بزک چانه شکسته...محبت....

  شب گرمي از شبا                 زنگ خونه كرد صدا

بنده ي خدائي بود                هديـه اش بـلائي بـود

بزك چانه شكسته                 لاغر و ضعيف گـشته

گفتم این گوهر نایاب کجا یافته ای؟

      گر بسوزد دل من کار مرا ساخته ای

    گفت شب بود ندیدم        از کسی اونو خریدم

     گفتم این جیونی تیمار میخواد

          دکتر و دارو و غم خوار میخواد

شـــــب اول مــــگه اون گـــــذاشت بـــخـــوابـم

بـــــا نــــگاه خـــسته اش مـــي داد جــــوابــــــم

دكترو قصاب و مردم هر كی ديد گـفت مي مــــيره

پيش خود گفتم جون و فقط خداست كه مي گيره

چــــــانه ي شــــكسته شــو بـــــا گــچ طبي بستم

شـــير و آب و قاطـــي كردم به دهانــش ريـــختم

هــــــرچــــه ايــــــام گــــــذشت بهــــــتر شــد

خـــــوبتـــــر و قـــــوي تـــــر و چـــــاق تر شـد

می تونست با دندونش هر چیز سفت و بشکنه

می تونست با بدنش تنه درخت و بکنه

اشتهایش که تمومی نداره

دوتا تشت سیب و کاهو رو میخوره

براي خـــــوردن شـــــير با چـــــه شتابي مي دويد

شـــــيشه شـــــير رو لبـــــش بالا و پايين مي پريد

 بــُـــزي جـــون خـيلي پـــزش عـــالي بـــــود

  همیشه تشت کاهو خالی بود

هــــركـــه مي ديــــد تعــــجب مــــیکرد

 آهنی در بدنش ذوب میکرد

بــــُـزك چـــــانــــه شــــكــــسته را بـــــيــن

بـــــــُـزك لاغـــر و خــــــسته هــــست ايــن

بـــله بــــزغـــــالـه ي خــــــسته ايـــــنست

بـــــــزك  چانه شکسته  ايــــــــــنست

مي بـــــــيني حـــــالا چــــــه زيبــــــا و تـكـه

مي بــــــيني قـــــشنــگـــه و بــــــا نمــــــــكه

می بینی از در و دیوار خونه بالا میره

می بینی که رقصش رقص شمیره

 ايــــــن و ميگــــــــن مـــــــهربوني ســــــاده

ايــــــن و ميگــــــــن كـــار عـــــشــق و اراده

بــــا محـــبت نيمـــــه جـــــون ، جون مي گيره

بــــا محـــبت هـــــر كــــه ســـــامون مي گيره

بــــا محـــبت هـــمـــه دلــــــــها وا مــــــــيشه

بــــا محـــبت زنـــــدگي زيبــــــــا مـــــــــيشه

 

42- دلتنگی هام

    وقتي كه  بارون  مــي‌گيره

 دلتنگي‌هام  جون  مي‌گيره

دل بيقـــراري  مــــي‌كنه

حال پريشـــون  مي‌گيــره

ميخــواد كه ويـرونه  بشه

با آبــــي همخونــــه بشه

ســـوار بشه ابـــــر سپيد

شـــــاديه مستونــــه بشه

پربكشــــه به آسمــــان

به هر كـــــران  و  بيكران

رهائــــي و حس بكنــه

بگيـــره  خط  كهكشـــان

تو لحظه‌هـــاي  پر غرور

بره به  شهر شعـــر  و شور

به نغمــــه‌ها گوش بكنه

ببينــــه مستي و ســــرور

با ابـــرها باروني بشــــه

قشنگ  و جون  جوني  بشه

بشــــوره  و پــاك  بكنه

واســــه او قربونـــي  بشه

41- دق می کنه

  

يكي بود يكي نــبود                  جز خدا هيچـكي نبود

شاپركي تـنها بــود                         عاشق ياس مـا بــود

ياس كُنج باغچه مون                     بُوش ميرفت به آسمون

وقتي پرواز مــيكنه                   واسه ياس نــاز ميكنه

چه همه زيبا مــيشه                    ياس وبا خود مــيكشه

بعد از بازي كـردنش                      روي ياس تاب خوردنش

تا خورشيد ميخواد بره                    تاريكي جـاش بـگيره

زودي غيبش مــيزنه                       از يــاس دل مـيكنه

ميره جـاي بـا صـفا                         بـا صــفاتـر از گـلُا

خوش بـحالت شاپرك                     مـيكشي هـر جا سرك

شاپرك نازنين رنگارنگ                    هـمدم ياس قــشنگ

وقتي از ياس پـا ميشي                 روي ابرها جا مــيشي

ياس كه بالـي نـداره                       ديگه حـالـي نـداره

رو زمين دق مــيكنه                       بــسكه هق هق ميكنه

40-خاک مرده

 

 مگر شهر را خاك مرده ريخته‌اند كه سكوت غم‌انگيز در وجب به وجب شهر جولان مي‌دهد و فرمانروايي مي‌كند.

آن شور و حال گذشته چرا دوباره نیست؟آن بازی و شادی و خنده بگو کجاست؟

سالهاست که از ته دل نخندیده ایم؟

باور نمیکنم قهر باغبابان پیر دل شکسته را که باعث خشکی ی درختان باغ گشته است؟

چشمه دگر یادی از دشت نمیکند؟

شمع چه مظلومانه میسوزد و آب میشود؟

باید دوباره ریخت بذر محبتی

باید دوباره کاشت انسانیت را به روی خاک

باید به باغ رفت باغبابان پیر دل شکسته را با درختان باغ آشتی داد

باید به دشت رفت چشمه ودشت را باهم آشتی داد......

39- عاشق کشی

چه ميخواهي از اين شيدائي‌ي من          از اين شيدائي ي و رسوايي من
نميخواهي مرا از خود رها كن                  از اين قهر و از اين آشتي جدا كن
چه كردي با دل ديوانه‌ي من                     بسوزاندي تمام خانه‌ي من
دو مژگان سياهت مي‌كشاند                    به قلبم تير خود را مي‌نشاند
گرفتارم به ناز غمزه‌ي تو                          به گوشم ميرسد آوازه‌ي تو
چرا ديگر سراغ از ما نگيري                      خبر از اين دل شيدا نگيري
مگر از من خطايي زشت ديدي                 بد عهدي و جفايي زشت ديدي
چنين آزار ما ديگر روا نيست                     بدان عاشق‌كُشي رسم خدا نيست

38- کتاب ماندگاری

كجا بيهوده مي‌تازيد نتازيد                 بدين شيوه همش بازيد نبازيد

كمي آهستگي را پيشه گردان         به حق دل بستگي را پيشه گردان

به ملك و تخت دنيا دل نبنديد              ز دستش مي‌دهيد بر خود بخنديد

خودت را جستجو كن تا بداني            كتاب ماندگاري را بخواني

فقط با ياد او آرام گيريد                       رسيد جايي كه زرين جام گيريد

37-یکی خوان

بدنبال چه ميگردي تو ايدوست           جهاني تحت امر و قدرت اوست
چه هستيم ذره‌اي ناقابليم ما             ز خاكيم عاقبت هم در گليم ما
به باطن عاشقانه روي گردان              يكي گو و يكي باش و يكي‌خوان
چگونه راه رفتن ياد گيريم                    ز هر راهي گذشتن ياد گيريم
رسيم جايي كه يزدان را ببينيم            تمام لذت جان را ببينيم
ببينيم آدميت را مقامش                      بدفتر آمده شرح و بيانش

 

36-آواز عاشقانه

مي‌مونم و ميخونم آواز عاشقانه                    بياد عشق پاكم حسم شده ترانه
عالم همه بدانيد بي‌او صفا ندارد                     ميخانه را نبندي ديوانه جا ندارد
در وصف عشق و مستي ديوانه را شكستي     از دل خبر كه داري دلدار من تو هستي
جرمم فقط همينه با عشق خو گرفتم              جان از تنم برون شد هر جا كه او بجستم
آتش گرفته جانم، صد نكته بر زبانم                  از لذّتش چه گويم علمي ز آن ندانم

35-عشق

عشق كلمه زيباي خلقت و حس لطيف آفرينش

اگر با عقل و منطق همراه شود اقيانوسي از مهرباني و چنانچه با دروغ و ريا همسو گردد دريايي از زشتي خلق مي‌كند.

عشق يعني رويش احساس‌ها      آشنايي با نسيم ياس‌ها
عشق يعني جشن دل با آفتاب     ديدن شيرين‌ترين اوقات ناب
عشق يعني ذره ذره سوختن        بي‌صدا ديده به سويش دوختن
عشق يعني درك پيوندي بلند        عاشقي خنده‌كنان در زير بند
عشق يعني همصدايي با خدا       صوت عالي نغمه‌اي بي‌انتها

34 - شعر

شعر حس است حسي از اعماق جان         مي‌زند بر روح مي‌گيرد زبان
نقطه‌اي از عشق در طول زمان             وصف حال بلبل و گل، اين و آن
انقلابي پا كند از سادگي                       لوح هستي باشد و آزادگي
بي‌ريا باشد چو الماسي شود              در ميان خارها ياسي شود
همچو يك آموزگار باوقار                       عالمي آگه كند از روزگار

33-وزن و قافیه

ميگردم دنبال وزن و قافيه             اين فعلاً كارمنه و كافيه
كلمات و كنار هم ميزارم               تا كه شعري باب دل در بيارم
ميگذرم از كوچه‌هاي بي‌صدا         جاده‌هاي مملو از جمعي جدا
مي‌بينم در كار خود غوطه‌وريد       از غم و غصه‌ي هم بي‌خبريد
مي‌شينم صبر مي‌كنم تا روزگار     سبز بشه به مثل سبزيه بهار

 

32- انتظار

           انتظار سخته ولی منتظرم                       بيقراري كرده بي‌بال و پرم   

           نمیگی تا کی باید صبر بکنم                    چشمهام و منتظر در بكنم    
           مگه میشه عاشقی خسته نشه           خسته از اين غم سربسته نشه   

          تا نبینه یارش آروم نگیره                    آخه یادش داره اونو می بره

          اگه اشک نبود تمام عاشقان             درون آتش مي‌سوختند بي‌گمان

31- دیوار

ميتواني بكشن اين ديوار را                   محو كن انديشه‌ي بيمار را
اندك‌اندك فاصله بسيار شد                   عشق بالاي طناب دار شد
يك قدم آيي رسي بر آبشار                  بشنوي آواز من در وصف يار
آب با خود عشقبازي مي‌كند                مستي و افسانه‌سازي مي‌كند
خود جدا گردان ز اين بيهودگي               در عمل بايد كه مرد زندگي