65 - عقل

شير گفتا كه مكر آدم كيست راه افتاد به دشت و صحرا شتر و گاو و الاغي را ديد همه يك راي بگفتند اي شير بهر امرش همگي در تعظيم خشمگين گشت بلند نعره كشيد آدميزاد تويي اي جاني گفت آري ز پيت بي‌تابم دوست دارم نخوري تو باران شرط انصاف نباشد همه ما شير آرام گرفت و آدم آن نگون‌بخت چو خوشحال‌ نشست شير را گفت بدان اي مسكين آدميزاد به عقلش نازد

هر كجايي بجز او حرفي نيست تا كه بيند جمال او را اين معما ز هر يك پرسيد آدميزاد كند ما زنجير گوش بر زنگ كه بارش ببريم سايه‌اي ديد به ستمش بدويد راز سلطاني من ميداني غم بي‌خانگي‌يت كرد آبم دور باشي ز بلا و طوفان صاحب جا و مكان تو بي‌جا خانه‌اي ساخت برايش يكدم آدميزاد در خانه ببست فرق ما با تو فقط يك آئين گر نباشد جهان را بازد