ازمنظری بلندبه تماشای شهری نشسته ام.......   

 

                                                                    که برجهایش بی هیچ قائده و نظمی........

        ساخته شده اندومانندآهنگی ناموزون گوشهارامیخراشند.........

                             وروح آدمی رامی آزارند........

        درذهنم ثروتمندانی که خودرابه برجهازنجیرکرده اند.........

                                                      ودرقفس طلائی آنها براین باورندکه شادوآزادند.........

       نقش بسته..............

                                     پروازدوعقاب بربالای سرم که به زیبائی اوج میگیرند..........

      تبسمی دلنشین رابرلبانم جاری ودرمکتب رهائی ی آسمان آبی..........

                                      چه باشکوه درس گدائی بهترازثروتمندی رامی آموزم.........