آشیان از بهرخود چون ساختیم

                                                                خود بدیدیم و خدا نشناختیم

                    چون گره در کارها انداختیم

                                                               گورخود کندیم و آخر باختیم

                    بهر آسایش همه درها زدیم

                                                              آن در اصلی ندیدیم و ردیم

                   هرکسی بهر خودش دم میزند

                                                             آش خود را دائمآ هم میزند

                  این چه غوغایی است برپا کرده ایم

                                                            پای دربندیم و حاشا کرده ایم

                  عاشقی را عشق معنا میکند

                                                            بی نیازی را تمنا میکند.............