سنگ چین را ریختی ای بی هنر

                                   گر گرفتی سوختی ای دربدر

              سنگها با عشق همسو میشوند

                                         متحد مانند گیسو میشوند

             گر هزاران بار آنرا بشکنی

                              سنگ چین محکم شود چون آهنی

            با خدا و عشق بازی میکنی

                                    کم شدی و مکر راضی میکنی

           در کنار عشق گر تو سر کنی

                                    از درون خود حسادت در کنی

          ما ز بیدات جهانی گشته ایم

                                  عاشقیم و آسمانی گشته ایم..............