ای مهربان دوست اکنون که کم کم آرام میشوم

         از درد و بخواب عمیق میروم از عشق

           که آرزوی هر بیماری است

             بگو ببینم در آن وحشت سرد؟

                که رندانه خوابم را ربوده بود؟

            باز به بزم خورشید در بلندای عشق میرسیدم؟