توچال قله عشق
سالهاست که با نوایت هم نوائیم
و با پیدا وپنهانت آشنائیم
و در تو دیوانه وار به رقص در می آئیم
و تو را فریاد میکشیم و میخواهیم
زنگها و ناقوسها در حریم رویائی ات بصدا در آمده است
و سرود بزرگی ذغال میخواهد وآتشفشانی ناب را سر میدهند....
عاشق شوید تا خسته نشوید
وکم نیاورید حتی اگر به آخر دنیاهم برسید
به انتهای جهان که دیگر راهی نباشد
تنهاعشق زانو نمیزندو تسلیم نمیشود
سپاسگزارم از همه ی کوهنوردان که با
حضور هزاران هزارتنی ی خوددربادبالای 70
حماسه عشق وبودن رادرتوچال خلق نمودند..
دیروز در گرمای کوهستان در مسیری سخت
تشنگی بر من غالب و حس هیچ و خالی بودنم
و حیات و پر بودن چشمه ساران و آبشاران
از ذهنم گذشت
و میل خوردن جرعه ای آب در من جاری گشت
صبحگاهان تصویری هنرمندانه از گروه عاشقان کوه وطبیعت
هدیه ای بود بر تشنگی ام
در هنگام دیدن عکس این جمله در من نقش بست
که همه ی ما دارای احساس مشترکیم
اگر در یک جهت قرار گیریم
میتوانست تصویر بصورت دیگری طراحی شود؟
این قدرت کوهستان است که ذهنها را بهم نزدیک میشازد..........
من از نهایت درد حرف میزنم؟
از عمق رنجی کهنه که باور شده سخن میگویم؟
از دفن وجدانهای بخواب رفته بی لای لائی
در قبرستانی تاریک صحبت میکنم؟
از سقوط انسانها بر سنگ فرش خیابانها می نویسم؟
من تنها میتوانم خود را تغییر دهم ولذت ببرم نه جهانی را
افکارتان را تغییر دهید تا پر پر نشوید؟؟؟؟؟
hamidsabeti1340@yahoo.com