150 - آبشارهای زلال وپاک عشق...............

  

درایستگاه اتوبوس منتظربودم باخودزمزمه ای به آهستگی میکردم.............

            شخصی که کنارم بودپرسیدچه گفتی گفتم سخنی خودمانی بودوبس............

                    خندیدوگفت میخواهم بدانم برایم جالب است..............

گفتم شکرگزاری کردم گفت برای چه توکه چیزی نداری.............

             گفتم برای سلامتی..........

       برای تولدی تازه که هرصبحگاهان اتفاق می افتد.................

                           برای نوشدن وجدیدگشتن..............

                                                                برای باران که میباردوپاک میکند................

    برای خاک که یادآوری میکنددل نبستن را...............

                                           وبرای برگهائی که بی هیچ التماسی عاشقانه برزمین می افتند.

 آیادیدن واحساس کردن این همه عظمت وشکوه کافی نیست.............

                ازهستی کام میگیرم وجام میدهد.............

                             آرام میگیرم ونام میدهد...............

افسوس گذشته رانمیخورم اندوهم رادوست دارم ولی شادوآزادم.................

     دغدغه ی آینده رانیزندارم  زمان برایم مطرح نیست..................

              حال رامی شناسم ومتعلق به اکنونم..................

                   لذت کامجو ئی ازهستی قلبم رالبریزازعشق کرده............

 وکینه درآن جای ندارد آبشارهای زلال وپاک درآن جاریست.............

      می جوشدومی خروشدبی هیچ ترسی که مباداخالی وتهی گردد.............

             من دارای ثروتی بی نهایتم که باحساب وکتابهای زمینی قابل شمارش نمی باشد..

     بازمیخواهی بشنوی که چراهمه ی اوقاتم راشکروسپاس میگویم.............

                               نگاهی کردپیشانی ام رابوسیدورفت..................

149 -آرامش درعمق تلاطم و طوفان....................

سالهاست که درکنارتان زندگی میکنم آداب ورسومتان رامیدانم واعمال ورفتارتان را

                می شناسم.....

                                       ازغمهایتان غمگین وازشادیهایتان شادمیشوم.................

           ازصمیم قلب دوستتان دارم............

                                                              ولی ازنوع نگاهتان به همدیگرکه درآن

 نشانه ای ازعاطفه ومهرنیست وسرشارازحس منفعت طلبی وسودجوئی است

                       بیزارم..........

                                       اگرمنافعتان درسلامی نهفته باشددریغ نمی کنید.........

 این نوع نگاه وطرزتفکر مضطرب ونگرانتان ساخته وآرامشتان راگرفته

                وبیهوده درناکجاآبادذهنتان بدنبال سعادتمندی وخوشبختی میگردید......

                                   دوست دارم هنرعشق ورزیدن بهم رایادتان وآرامش در....

                           عمق تلاطم وطوفان رانشانتان دهم.................

 

148- خوابهائی ازجنس کوهستان..................

-بایکی ازدوستانم ازجاده ای میگذشتیم متوجه ی قله ای شدم درب ماشین راگشودم

              وبادمپائی عازم شدم درمسیرم تعدادی بچه دیدم که مشغول فوتبال

                       بودندباآنهاازنیازم به کفش صحبت کردم که نهایتآبه کرفتن

                              مقداری گونی وطناب نخی که به پاهایم

                                             بستم تمام شد.

 برف می باریدبچه هاگفتندهواسرداست نرو

                   درتنهائی وسکوت ادامه ی راه دادم به قله رسیدم مطابق معمول همیشه

                             زانوزدم برای بوسیدن قله بعدازبرخاستن دیدم جمعیت زیادی

                                   باخنده میگویندحمیدامروزجمعه نیست که آمدی

                    پنجشنبه است گفتم میروم وفردابازمی آیم...................................

 ۲- ژاکتی آبی رنگ دارم که درعکس روی وبلاگ تنم میباشد.بادوستان شوخی داشتیم

          درموردنازک بودن آن دریکی ازصعودهای زمستانی برایم کاپشن وشلوار پلار

                 آوردندوژاکتم راگرفتندهمه نگاه میکردندکاپشن راهرکارکردم تنم

                   نرفت باخنده روبه آنهاگفتم دیدیدکوچک است بروید

                       ژاکت آبی یم رابیاورید..................

۳-باتعدادی ازکوهنوردان ناآشنابه قله ای رسیدیم همه گفتندشعررقص برف رابخوان

      شروع بخواندن کردم گفتندبلنددوباره خواندم گفتندبلندترمجددآخواندم گفتند

         فریادبکش طوری که قله بلرزدومارابرقصاندفریادکشیدم برقامتش

برف رادیدم زانوزدم وبوسیدم چه باشکوهست پایگوبی یمان دررقص برف جشنوارهای از

          زیبائی وشکوه بازیگوشی ابرهاآغازمیشودچون نشستن برفراز کوه را

              دوست دارندگوئی آسمان رابه زمین میدوزنداینجاآسمان نزدیک

                وفاصله ای وجودنداردحضورابرهاراحس میکنی وبرروی

                  آنهاراه میروی شوق پروازبالهایت رابازمیکندایستاده

                        دراوج به اوج میرسی................................

147 عشق زانو نمی زند....................

          میتوان پرنده رادرقفس زندانی کرد.............

               ولی نمیتوان پرواز را به بندکشید...............

                          میتوان مسیرآب را تغییر داد..........

                                 ولی نمیتوان جلوی آب را گرفت...........

                                         میتوان گلهارادرپشت سیمهای فلزی محاصره نمود............

                                                  ولی نمیتوان رایحه ی دلنشین آنها را بچنگ آورد...........

                               میتوان درختان را قطع کرد و شاخه هایشان را شکست......

                                     ولی نمیتوان به پائیزدستور داد از برگزاری ی

                                                  رنگین کمان رنگها پائیزی دست بکشد.............

                میتوان زیبائیهارا نادیده گرفت ............

                                  ولی نمیتوان آنهارا محونمود.............

                                           نیلوفران آبی به شوق دیدارخورشید هر صبحگاهان گلبرگهای 

                                 خود را بیدار میکنند      

                     وباغروب آفتاب همه راجمع می کنند و بخواب میروند...........

                           مگر کسی قادر خواهد بود آنها را از این ضیافت الهی محروم سازد

                                 مگرمیشود روشنائی رابرای همیشه درپشت تاریکی نگه داشت........

                      هنگامی که اراده ای شکل می گیردوعشقی متولدمیشودایستادگی.........

                                  درمقابلش بی فایده است...............