120- عشق جانان.............

 

از کوی خسته دلها صوت غمی شنیدم      یکدل همه بنالند از بی وفائی دوست

این عهدنامبارک کی باب شد در عالم         ازابتدای ادم چون دانه از دل پوست

درراه عشق جانان خون میخورندیاران      بایدبریدازدوست این رمزوصل بااوست

        این پنداشناراای مدعی بیاموز     نیکان عزیزپندارچون نام نیک نیکوست

 

119-قامت مردانگی............

    هرکه امدنان دهیدازمذهب و دینش مپرسید   گوشه ای سامان دهیدازرسم وائینش مپرسید

سفره ماسفره اوست ماگدایانی خموشیم   هرچه داریم هدیه اوست همچو موجی درخروشیم

    گر رضای یار خواهی چاره ی بیچاره کن    بخشش دلدار خواهی لقمه ی خود پاره کن..... 

 

118- دشت رویا..........

دلم میخواد از این دنیا جدا شم...

دگر با اهل این دنیا نباشم...

نشینم گوشه ای ارام و زیبا..

.باقی عمر خود با یار باشم...

دلم میخواد زنم بر کوه و صحرا...

ز خود بیخود شوم در دشت رویا...

نفس تازه کنم در باغ و بوستان...

چو مرغی پر کشم رو سوی بالا...

دلم میخواد که فریاد وفغانم...

رسد برگوش دادار زمانم...

کنم خنده زدست این زمانه...

ز دل بیرون بریزم هرچه دانم...

دلم میخواد که ویرانی نبینم...

پریشان حال و گریانی نبینم...

به هر جا میروم مهرومحبت...

رسم جائی که حیوانی نبینم.............

117 - نقاش بزرگ..........

می بینم ابیته بیخود میشم...

شب مهتابیته بیخود میشم...

می بینم ابر زرنگ و بازیگوش...

عالمی محو میکنه می بره هوش...

می بینم بازی و شادی میکنه...

خودشو به خورشید خانم میزنه...

می بینم وقتی که پر غصه میشه...

قطره قطره بارونش قصه میشه...

می بینم درخشش رنگین کمون...

خط هفت رنگ میسازه تااسمون...

می بینم غرور طاووس قشنگ...

داره رو دمش نمایشگاه رنگ...

می بینم بی تابی ی برف سپید...

لباس شو بندازه بده امید...

می بینم سبزینه ی سبز بهار...

میکشه دلامونو بسوی یار...

می بینم مرغ شکارچی می پره...

ماهی ی ساده رو ازاب می بره...

می بینم غروب خورشید روی اب...

که غریبانه میره تاکنه خواب...

می بینم هر کی بیاد باید بره...

اخه مرگ با کسی شوخی نداره..............